Türk savunma sanayisinin geldiği noktayı ve katettiği aşamayı yabancılar bizden daha çok irdeliyor. Çünkü bu gelişimin ne anlama geldiğinin fazlasıyla farkındalar. Sık sık yabancı basın kuruluşlarında, Avrupa, Amerika, hatta Uzak Doğu medyasında Türk SİHA ve İHA’larıyla ilgili analiz haberleri çıkıyor. Adamlar biraz biraz da şaşkın.
Aslında biz de şaşkınız.
Yani bundan 20 yıl önce biri deseydi ki “Türkiye, 20 yıl sonra dünyanın en büyük insansız hava aracı ihracatçılarından biri olacak.” İnanmayı bir kenara bırakın, terslerdik.
Çünkü bizim yakın tarihimizde başımıza öyle şeyler gelmiş ki ne özgüven kalmış ne de inanma duygusu.
Ama oldu. Ülkemiz, İHA ve SİHA ihracatında lider konumda.
Bu, hiç de sıradan, alışık olduğumuz bir durum değil.
Ancak son yapılan gerçekten sıra dışı.
12 Kasım günü Türkiye, Manisa karayolundan dünyaya bir şeyler anlatmaya çalıştı.
Keşan’dan havalanan bir Bayraktar TB2, Çorlu’dan havalanan AKINCI ve Kara Kuvvetleri Komutanlığına ait, İzmir’den havalanan bir başka Bayraktar TB2, Manisa-Balıkesir kara yoluna iniş yaptı. Sonra da yeniden kalkış yaptılar. Faaliyet başarıyla tamamlandı.
Farklı üslerden kalkıp kara yoluna inebilen bu hava araçlarıyla kime, ne mesaj verildi?
Herhangi bir pist yok. Bildiğiniz karayolu. Manisa’da kamyonların, otomobillerin, hatta traktörlerin kullandığı bir yol.
İyi de nereden çıktı bu? SİHA’ların karayolunda, özellikle de Manisa karayolunda ne işi var?
İşte burada gurur duyacağımız iki detay var.
Birincisi…
Pistlere bağlı kalmaksızın görev yapabilme kabiliyetine sahip SİHA’larımız var. Bunları bizim mühendislerimiz üretti. Ve gerektiğinde bir karayoluna iniş yapabilme kabiliyetine sahipler.
İkincisi de şu: Bir zamanlar, yani bundan 25 sene önce, bir gidiş bir geliş şeklinde olan, uzun kamyon ve araç kuyruklarının oluştuğu, sıkça kazaların meydana geldiği yolun, bir SİHA’nın iniş yapabileceği genişliğe ve kaliteli bir zemine kavuşturulmuş olmasıdır.
Bir zamanlar Manisa’ya yapılan havaalanı, dönemin bakanı Ekrem Pakdemirli’nin birkaç iniş ve uçuş denemesi dışında hiç kullanılmadı. OSB sınırları içindeki havaalanı, en atıl yatırım olarak tarihe geçti.
Havalimanımız yok. Buna gerek de yok zaten. Ancak en azından SİHA’ların iniş yapabileceği kadar geniş bir karayolumuz var.
Biz bunun ne kadar farkındayız, bilmiyorum.
Ama ben şahsen, en azından bir köşe yazısıyla Manisa yollarında yapılan bu mini tatbikatın nasıl da dev bir mesaj içerdiğini dilim döndüğünce anlatmaya çalışmak istedim.
Basına yansıyan bazı yabancı kaynaklı yorumlar var. SİHA’ların karayoluna inebilmesi özellikle İsrail ve Yunan medyasının fazlasıyla dikkatini çekmiş.
Bizde ise çok da ilgi çekmedi. Sanki biz yıllardır karayoluna SİHA indirip kaldırıyormuşuz gibi bir hava var.
Ama gerçek şu ki Türkiye, savunma sanayisinde her vatandaşın gönül rahatlığıyla gurur duyabileceği, gurur duyması gereken bir seviyeye erişti.
Helal olsun bize…
Dünya bunun farkında.
Bizde de ABD-İran-İsrail savaşında bu kabiliyetin önemi biraz olsun fark edildi.
Ülkemiz bu alanda tarih yazıyor.
Bu bir irade meselesidir.
Vecihi Hürkuş, 16 Temmuz 1969 tarihinde Gülhane Askerî Tıp Akademisinde hayata gözlerini yumdu. Cebeci Asri Mezarlığı’na defnedildi. Öldüğünde borç harç içindeydi, hacizlik durumdaydı. 52 yıllık uçuş kariyerinde 102 farklı türde uçak uçurdu ve 30 bin saatten fazla havada kaldı. Ama uçak yapma hayalini asla gerçekleştiremedi. Yaptığı uçaklar uçurulmadı. Çeşitli sebeplerle engellendi.
Tıpkı 2010’lu yıllarda İHA’ların uçurulmasının engellendiği gibi…
Ama bu kez müdahaleye müsaade edilmedi. Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın ortaya koyduğu irade ve destek sayesinde proje başarıyla ayağa kalktı. Büyüdü, gelişti ve bugünkü noktaya geldi.
Ve ölümünden onlarca yıl sonra Vecihi Hürkuş’un hayali gerçeğe dönüştü. HÜRKUŞ ve HÜRJET uçakları, Vecihi Hürkuş’a ithafen isimlendirildi.
Bu, bir devletin gösterebileceği en anlamlı nezaket ve vefa örneklerinden biridir.
“Üretemezsin.” diyorlar, boyun eğmiyorsun, üretiyorsun. “Uçuramazsın.” diyorlar, eyvallah etmiyorsun, uçuruyorsun. Ve ismini de kendin veriyorsun.
Bağımsızlık budur.
Anladın…
