Eski Alışkanlıklar ve Beklenti Boşluğu
Geçmişte hak etmediği hâlde önemli pozisyonlara gelmiş, zamanla egosu şişmiş bazı kişilerin bugün yaşadığı sorun, aslında bir tür beklenti boşluğu krizidir. Geçmişte elde ettikleri konumları ve ayrıcalıkları yeniden elde edememenin yarattığı bu psikolojik durum, giderek partiye ve verilen mücadeleye zarar veren bir tutuma dönüşüyor.
Bazı arkadaşlarımız, ülkenin içinde bulunduğu vahim tabloyu ve tarihsel sorumluluğumuzu görmezden geliyor.
Genel Başkan Özgür Özel'in, cezaevinde inanılmaz ve destansı bir direniş sergileyen Ekrem İmamoğlu'nun ve tutuklu diğer yol arkadaşlarımızın ve iktidarın havuç-sopa siyasetine rağmen direnen belediye başkanlarımızın mücadelesi ortadayken, bazı arkadaşlarımızın önemsiz meseleleri gündemin merkezine taşımasını anlamak gerçekten güç.
Geçmişte yakınmayla başlayan bu süreç, zamanla eleştiriye dönüşüyor. Ardından "Ben olsaydım böyle yapardım", "Ben zaten söylemiştim" söylemleriyle devam ediyor. Son aşamada ise iktidarın muhalefete yönelttiği suçlamalarla paralel bir dil kullanılarak kendi yol arkadaşlarına saldırılıyor.
Belediyelerdeki kadro fazlalığı, uyuşturucu kullanan kişilerin varlığı, yeni seçilmiş arkadaşların yetersizliği, geçmişte suç işlendiğini bildiğini iddia edenlerin "Ben biliyordum, ben söylemiştim" böbürlenmeleri…
Elbette belediyelerdeki sorunlar konuşulmalı, yanlışlar eleştirilmeli, eksiklikler giderilmelidir. Ancak bunları yapmanın da bir zamanı, yöntemi ve siyasi sorumluluğu vardır. Eleştiri, mücadeleyi güçlendirmek için yapılır; onu içeriden zayıflatmak için değil.
Siyaset, kişisel beklentilerin, makam hesaplarının ve karşılanmamış egoların tatmin alanı değildir. Hele ülkenin demokrasi mücadelesinin böylesine ağır bir baskı altında olduğu bir dönemde hiç değildir.
Bugün ihtiyaç duyduğumuz şey, kişisel hesaplaşmalar değil dayanışma; koltuk mücadelesi değil ortak mücadele; ben merkezli siyaset değil, ortak geleceğe sahip çıkma iradesidir.
Çünkü mesele kimin hangi makama geleceği değil, ülkenin hangi geleceğe sürüklendiğidir.