Bir sahne düşünün. Işıklar söner, perde aralanır ve bir anda hem izleyici hem de izlenen olursunuz. Çünkü sanat sizi seyirci koltuğuna hapsetmez. İçinize yerleşir.
Bugün, 27 Mart, Dünya Tiyatro Günü. Ama ben size sadece tiyatrodan değil, insanlığın varoluşundan bu yana cevabını aradığı ve son derece çeşitli yanıtlar bulduğu büyük bir sorudan bahsetmek istiyorum; "İnsan olmak ne demektir?".
Anlam aramak, hayal kurmak, başka bir hayatın içinden geçerek kendi hayatınıza dönmek… Bunlar insana özgü şeyler. Belki de insanı insan yapan tek şeyler. Bir heykel karşısında donup kalmak, bir oyunda kahramanın acısını kendi acınız gibi hissetmek, bir şarkının, şiirin ortasında neden ağladığınızı bilememek, ki bunların hepsinde ortak bir şey var; kendinizden çıkıp yeniden kendinize dönüyorsunuz.
Sanat bize dünyayı olduğu gibi değil, olabileceği gibi gösterir. Bu küçük ama devrimci kayma bizi daha tam, daha derin, daha merhametli kılar. Sanatla büyüyen bir insan, başkasının acısına daha kolay dokunabilir. Çünkü o acıyı bir sahnede, bir tuvalde, bir romanda zaten yaşamıştır.
Bir tiyatro oyununa gittiğinizi düşünün. Manisa'da Lale Salonu'nda mesela.. Tanıdık bir salondasınız, belki amatör bir ekip sahnede. Ama o an, o karanlıkta, birlikte nefes alırken bir şey olur. Yabancılarla aynı anda güler, aynı anda susarsınız, belki de aynı anda içiniz sızlar. İşte tam o an tiyatronun asıl mucizesi gerçekleşir; birlikte var olmanın hatırlatılması..
Oysa bugün her şey bizi teker teker, ekran başında, kulaklıklı ve yalnız bırakmaya çalışıyor. Sanat bu akıma karşı duran belki de son büyük direniş. Çünkü sanat ortaklaşa yaşanır, ortaklaşa hissedilir. Bir esere dokunan iki insan, hiç tanışmadan birbirini tanır.
Bu sebeple bugün, Dünya Tiyatro Günü'nde, sadece bir oyun izlemenizi önermiyorum. Sanatın herhangi bir biçimiyle buluşmanızı öneriyorum. Bir sergi, bir konser, bir şiir kitabı ya da sadece bir sahnenin önünde durup o karanlığa teslim olmak.
İnsan kalmak bir karar. Sanat ise o kararın her gün yeniden verilmesidir..