Bu akşam ( 15 Ocak 2011 Cumartesi ) üç kuşak bir aradaydık, omuzlardaki ufaklıklarla belki de dört.
2 saat aralıksız, muhteşem bir canlı performans eşliğinde, oynadık, zıpladık, izledik, daha önemlisi söyledik. Hep birlikte söyledik. Ezbere biliyorduk çünkü. Anneannem, annem, ben ve oğlum aynı şarkıları ezbere biliyorduk.
O şarkılar eskimemişti ve eskimiyordu hiç. Her daim yeni, her kuşak için anlamı olan, herkesin diline dolanan, herkesin yüreğine dokunan ya da herkesin kanını kaynatan şarkılardı. Unutulmamışlardı, unutulmuyorlardı ve unutulmayacaklardı.
Evet dedim içimden, boşuna alınmıyor baba lakabı. Herkese verilmiyor.
Sahiden hak edenlere layık görülüyor ve sonsuza dek kalıyor adının yanında.
O sonsuza dek Erkin Baba.
Dünya üzerinde kaç sanatçıya nasiptir bilmem. Ama çok az olduklarına eminim.
Öyle sahip çıkmalıyız ki onlara, öyle kıymet bilmeliyiz ki, hani şu olduk olmadık her yerde sanatçıyım diye gezenler, yüz bulmamalı bizden, hak etmedikleri alkışı almamalı, hak etmedikleri yerlerde olmamalılar.
Değeri, hak edene vermeli.
Müthiş yeteneği ile yetinmeyip geliştiren, zamanla alay eden eserler veren, daima belli bir duruşu olan ve büyüklüğü oranında tevazusu artan gerçek sanatçılar hak ediyor değeri. Sayıları az, öyle az ki. Erkin Koray bunlardan biri.
Sahnede böylesine devleşen çok az sanatçı gördüm. Ancak derin bir tutkuyla açıklanır bu enerji. Sanata, yaptığın işe duyulan saygıyla. Sadece bu işi yapmak için doğmuş olmakla ve yetinmeyip daha iyisi için çalışmakla. Kolay değil yani. Bunların hepsini bir araya getirmek hiç kolay değil. Erkin Koray, bunların hepsini bir araya getirmiş biri. Bu nedenle bu akşam 3 kuşak bir araya kolayca geldi.
Muhteşemdi. Kendimi çok özel hissettim. Hiç şüphesiz dinlediğim ve izlediğim bir dünya sanatçısıydı. Ve ben dünya gözüyle O’nu görebildim.
Abarttığımı düşünmeyin. Müzik otoritesi değilim, ama şundan eminim. Kendisinin tek şanssızlığı Türkiye’de doğmuş olmak. Bunu okusa kızar, çünkü deli gibi memleket sevdalısı, tüm diğer gerçek sanatçılar gibi.
Ayrıca iyi ki Türkiye’de doğmuş. Öyle olmasaydı, bugün belki Anadolu Rock olmayacaktı ya da olsa bile, babasız kalacaktı.
Çöpçülerin kör olmadığı, arapsaçına dönmediğimiz, yağmurun aşka davet etmediği, zamanın öyle bir geçip gitmediği, yalnızlar rıhtımımızın olmadığı, ‘Feshupanallah’ demediğimiz bir dünyayı düşünsenize. Ne kadar renksiz olur, ne kadar eksik kalırdı.
İyi ki varsın ERKİN BABA.