Yarım asrı devirmiş bir seçmen olarak zekamın vira hafifsenmesine açıkcası öncelerde alınıyordum, sinirleniyordum, “bunlar bizi ne sanıyorlar” filan gibilerinden triplere giriyordum.
Konunun benim zeka kapasitemle ilgisi olmadığını, tam aksi bana olmadık şeyleri yutturmaya çalışanların kapasitesiyle ilgili olduğunu farkettiğimden beri pek bi rahatım. Gülmeye hasret kaldığımız şu günlerde, gülme vesilesi bulduk. Fena olmadı.
Özgür Özel;
benim hemşehrim, yaşca yakın olduğumuz için neredeyse ilk gençlik yıllarından beri tanıdığım kişi, Fetöcü öyle mi?
Hadi ordan.
Canınızı sıkan, rahatınızı kaçıran her kişiye bu yaftayı yapıştırma alışkanlığınızın farkındayız o ayrı da, bu defa tutmadı.
Tutmaz. Özne yüklem uyuşmazlığı var.
Yalan, iftira, çamur atma konusunda biz sizi şampiyon zannederken, bir anda pat diye küme düştünüz. Düşürdünüz kendi kendinizi. Bu ne gerilemedir, ne tür bi sığlıktır içinde boğulduğunuz?
Mizahi bi hal aldı ortam.
Mizah saygındır oysa. Siz o saygınlığa bile gölge düşürdünüz.
Başka bir safhaya geçtiniz.
Aradaki farkı anlayabilir misiniz bilmem de, yine de söyleyeyim.
Artık komik değil, GÜLÜNÇSÜNÜZ.